Scrum

Het heeft even geduurd, met moet allemaal even zijn plaats krijgen..

Wat een ervaringen hebben we opgedaan in Schotland, geweldig!
Voor mensen die een digitaal kijkje willen nemen bij de kroeg The Royal Oak zie royal-oak-folk.com. De distilleerder van vrijdag: edradour.co.uk Het vorige Schotland Journaal eindigde zaterdagochtend en vanaf daar gaan we dan ook verder.

Met de trein naar Stirling, heel relaxed, wat wat kun je in de trein anders doen dan muziek luisteren, foto’s en filmpjes bekijken en hangen, vooral hangen. En dat was maar goed ook want wij wisten niet dat ons een conditietest te wachten stond.

Aangekomen in Stirling op zoek naar ‘a taxi for seven’. Uiteindelijk lukte dat en hoewel het maar een paar kilometer lopen was (wel tegen de bergen op.. dat dan weer wel) waren we blij dat we toch de taxi hadden genomen. Aangekomen bij de entree van het Wallace Monument met een of ander shuttle busje over een smalle toegangsweg langs diepe afgronden naar boven naar het echte monument… wow.. wat een uitzicht heeft die William gehad. Mooi om dat nu ook te ervaren, Eerst wat foto’s schieten, peuk roken en dan naar binnen… voor een echt beenspieroefening… 246 treden naar de top… Natuurlijk moest die trap betreden worden. Up we go!
Na de verdiepingen met achtergrondinformatie was het boven echt enorm gaaf. Gezien de geschiedenis van de gevechten bij Stirling-bridge krijg je toch een heel apart gevoel van binnen. On top hebben we wat bandfoto’s gemaakt, tot ergenis van andere bezoekers, die maar even moesten wachten tot wij klaar waren. Tja.. wij zijn namelijk niet iedere dag op dit mooie plekje. Naar beneden ging toch een stuk makkelijker en daar gekomen even uitrusten en peuk roken. Mooie kerel, die Wallace. Check ook: nationalwallacemonument.com

De terugweg naar beneden was zoals naar boven, in busjes. En weer in de trein. Aangekomen in Edinburgh op zoek naar wat kilts. Oscar, Skottie en ik zijn er in geslaagd er eentje aan te schaffen.. dat gaan jullie ooit nog wel eens zien.. nog meer scrummers in kilt.

Lopend naar het hotel werden we blij verrast met een -helaas vegetarisch- lekkernij uit India.. jaha.. india in Schotland. Mannen van een restaurant deelde dat op straat uit.. hmm lekker… ok, daar gaan we eten. Lekker was het: soms wat scherp, teveel knoflook, te stinkende mosselen voor degene die ze niet aten, teveel whisky (hè barney) en niet duur.. daar houden wij van. Vervolgens instrumenten mee en spelen op straat, dat moest er toch ook van komen. Gitaarkoffer ervoor en spelen: de ‘throw me a ‘ pennies waren in ieder geval genoeg voor ‘a firm drink’ in de kroeg.

We kozen voor The Royal Oak, omdat die kroeg een hele bijzondere ervaring was afgelopen vrijdag. Bij binnenkomst wist de barman bv. nog welke specifieke whiksy ik graag dronk. Geweldig toch. Fred ‘Barney’ ging snel naar huis.. ‘te heet gegeten’, zei hij. Arme Fred vergat ook de kamersleutel en moest terug naar de receptie en kon zich toen eindelijk overgeven aan de vermoeidheid De rest druppele, afhankelijk van eigen voorkeuren en conditie, later binnen.

De volgende ochtend nog een ontbijtje en een laatste wandeling naar Edinburgh Castle , welke we helaas niet bezocht hebben. Wat een goede reden is om een keer terug te gaan. De laatste centen opgemaakt in een plaatselijke kroeg en op naar het vliegveld. En dan voldaan naar huis. In de laatste kroeg las ik op de toog een mooie zinsnede:

May true love and hapiness be found along your path of life.

Wat mij betreft is een nieuwe liefde geboren: Schotland!

I’ll be back!

Skottie ‘HELLOOW’, Robin ‘always quits smoking’, Oscar ‘the mosselman’, JayP ‘ratata’, Barney ’never being late’ and Koen ‘yes… but’: dank je wel voor deze onvergetelijke ervaring! O ja.. en wil je weten wat er achter mijn naam zou komen te staan…. ‘stop organizing and just follow’

Check hier mijn foto’s
Tot snel
Marco