En ik kan je melden… dat is niet gelogen.

Black Bottle whisky:
Every sip is a celebration, every glass an occasion, every mouthful is smooth, full-bodied and uncompromising. Being extraordinary may not be easy, but it’s so much more satisfying. Dare to be different, insist on Black Bottle every time. 

Dat is wel iets waar wij als Scrum ons goed in kunnen vinden! En als de whisky dan ook nog in onze favoriete kroeg in Edinburgh, The Royal Oak, gewild is onder de muzikanten, zijn we natuurlijk helemaal enthousiast.

Op de foto zie je rechts Nederlands grootste whisky importeur Maurice van Wees en in het midden Black Bottle Marketingmanager David Allan.

Samen hebben we mooie plannen, daar gaan jullie vanzelf kennis mee maken.

Voor meer info over Black Bottle: http://www.blackbottle.com

Slainte!
Marco

Zo zou ik de ervaring van het Folkfestival in Skagen DK omschrijven. Wat een geweldig weekend!
Lees hier het reisverslag.Vrijdagnacht om 02:00 uur vertrokken. Vorig jaar nog met ons vijven. Dit jaar was natuurlijk ook Maurits van de partij en Johan, de tourmanager. Ons busje was dan ook goed vol geladen, gezellig dat zeker, maar ik was wel heel blij dat we airco hadden.

Gelukkig had Johannes de geest om met de juiste overredingskracht (Nederlandse band, moet vroeg spelen, hebben net reis van 15 uur achter de rug en willen voetbal zien) de plaatselijke autoboer om te praten om de band te maken. Dit duurde uiteindelijk een goed uur, waardoor we de laatste 10 minuten van de eerste helft in het hotel konden zien. Het bleek dat we daar niet zoveel aan gemist hadden. In de pauze snel naar de Ierse pub, waar de fans Hertog Jan en Me Merlin al ruimschoots van het Deense bier hadden geproefd. Het enige oranje dat ik kon bijdragen was het polsbandje van het festival.

Geweldig om de tweede helft te zien, met een vleugje heimwee naar de feesten in de Nederlandse kroegen. Maar ach, wij mochten later die dag nog even lekker de Denen gaan kontschoppen met onze powerfolk. We hadden er zin in ieder geval veel zin in, Oscar moesten we nog even overtuigen mee te gaan, voordat hij echt een ‘living statue’ zou worden. Nog even langs de mega bühne van vorig jaar gelopen, dit jaar zou het anders zijn

Na het Deense diner, meatloaf met aardappelen en groenten, nog even met elkaar een whisky gedronken om daarna los te gaan in de Havnescenen. Bij aankomst zat het publiek nog, maar dat veranderde snel toen we openden met ‘Amazing Grace’. We waren er weer en dat werd gewaardeerd. Mooi was dat ‘Hills in the Highlands’ erg goed ontvangen werd, iedereen was stil tijdens het nummer en daardoor was de ovatie des te groter. Nice! Na de show even lekker met de nieuwe Deense fans gepraat, de nodige handtekeningen uitgedeeld bij de merchandise stand, die dit keer door onze vriend Johannes werd bemand. Best makkelijk, iemand die de taal vloeiend spreekt. Probeer jij maar eens met vreemd geld snel wisselgeld bij elkaar te harken. Wel een lekker ouderwets gevoel. Kleine muntjes die meer waard zijn dan grote muntjes… lastig soms

De volgende dag weer even lekker wezen zwemmen in het puntje van Skagen. Blijft een bizarre ervaring, die twee zeeën die tegen elkaar aan botsen, check this video. Uiteindelijk gingen alleen Maurtis, Skottie en ik te water. Koud was het zeker, maar dat kon het lichaam wel gebruiken. Pomp dat bloed maar eens door die aderen.

We moesten de zaterdag al om 19:30 uur optreden, dus werden we ook vroeg verwacht op locatie, dit keer het Kultur- & Fritidcenter. Daar speelden we samen met 2 bekende Deense bands, vergelijkbaar met De Dijk / Golden Earring. Dat zal wel, dachten we nog. Maar het werd al snel duidelijk dat wij de underdog waren. Ons 9-persoons busje, tot de nok toe gevuld met spullen en mensen, kon wel 4 keer in de schaduw staan van de trucks die beide andere bands bij zich hadden. Zeer indrukwekkend, dat zeker. We begonnen netjes op tijd en de tribunes zaten al vol. De zaal nog niet helemaal, maar dat was na 3 nummers wel anders. En toen gebeurde het….. KNAL. Alles viel op zijn plaats. Ik moet eerlijk zeggen dat we inderdaad lekker speelden. Zelfs met een dronken monitorman, die het verschil tussen harder en zachter niet meer helder zag. De zaal ging uit z’n dak, wat een feest. Een groot applaus voor Maurit’s solo in ‘Hills in the Highlands’ onderstreepte dat. Heerlijk. Het was f*ckin’ hot, dus water en bier waren niet aan te slepen. Het applaus bij de buiging was groots. Ook Hertog Jan en Me Merlin hebben zich weer goed vermaakt. Toen ik met een glimlach van de bühne liep, merkte ik pas dat ik op beide vingers blaren had. Het was het meer dan waard. Gelijk werd ik aangesproken door de organisatie, om toch vooral de agenda voor volgende jaar vrij te houden: DONE! Achteraf natuurlijk weer handtekeningen, bij grote en kleine fans. Vreemd toch dat iedereen roept dat wij de verrassing van de avond waren, iedereen over ons schijnt te praten, terwijl we dat zelf niet zo ervaren. Misschien maar beter ook De foto’s van Bo Hellum zijn in ieder geval de moeite waard.

Na de show even met elkaar wat gegeten, om daarna terug te gaan om de andere twee bands te zien en natuurlijk om bier te drinken. Zelfs toen Maurits en ik lekker tussen het publiek naar de laatste band stonden te kijken, kwamen er nog mensen op ons af voor handtekeningen en complimenten. Erg gaaf. De Deense bands waren zeker wel populair, met name de afsluiter, Poul Krebs. Daar werd bijna alles meegezongen. In het Deens, dus geen probleem voor Maurits en mij….

Er gingen enkele mensen terug naar hotel. Maurits, Johannes en ik gingen nog even naar de afterpartij voor de festivalmedewerkers. Prachtig moment ook toen Maurits en ik, niet geheel nuchter meer, de band die daar speelde, gingen bekijken. De gitarist had eerder die avond bij Johannes een Scrum shirt gekocht en vol trots aangetrokken. Dat is toch wel heel gaaf om te zien. Volgens mij vond hij het wel vreemd dat ik er een foto van maakte. Stond hem goed

De volgende ochtend na het ontbijt de terugreis ingezet. Met prachtig weer hebben we Johannes in Arhus afgezet en zijn we verder gereden naar Nederland. Met een prachtige ervaring en een goed gevoel Denemarken verlaten.

Natuurlijk slaat onderweg de verveling toe. Maar dat weerhoudt ons er niet van volgend jaar weer terug te keren. Natuurlijk zijn er dingen gebeurt die niet vermeld worden, want: What happens in Skagen, stays in Skagen
Tot volgend jaar!

Marco

Dit reisverslag is geschreven aan de hand van de foto’s, genomen met de Camera en Hipstamatic App. van een Iphone, vandaar de prachtige kwaliteit.

Wat ons betreft…  …kunnen bovenstaande voorbeelden naar de achterste pagina’s van de krant worden geschoven. 10-06-2010 zal namelijk door jullie bet-over-kleinkinderen in het geheugen worden gegrift als de dag waarop Scrum de magische grens van 1000 (zegge: duizend) hyvesvrienden heeft gehaald. Het moge duidelijk zijn dat hiermee de kous niet af en we vrolijk doorgaan naar de 2000!

Pro Libertate,
Bart

PS. Al benieuwd naar de nieuwe cd? Nog even geduld….

’s Middags rond 16:30 waren de meeste bandleden al op locatie en werd de boel heel kalmpjes aan opgebouwd (pffff, wat een warmte). Na de soundcheck werd er richting Restaurant De Holle Bus in Gaanderen gereden, alwaar menig schnitzel en spare rib het heeft moeten ontgelden. We hadden enkele dagen daarvoor al afgesproken maar eens met het bandje en wat gasten uit eten te gaan, want we hebben elkaar de laatste tijd alleen maar tijdens optredens, of in de studio gezien… Na een goede ondergrond werd de reis richting het huisadres van ondergetekende gemaakt, alwaar er een burgerlijk bakje koffie, thee of een glas cola werd genuttigd onder de klanken en beelden van Iron Maiden’s mega-vette dvd “Flight 666″ (aanrader!!). Een enkeling friste zich wat op en de auto’s werden weer gestart om richting de P8 te gaan. Na 5 minuten kwamen we daar aan en op het terras was al menig Scrum shirt te bekennen. Erg gaaf!
Het was gezellig druk (ondanks het geweldig mooie weer waren er toch flink wat mensen richting het Terborgse getogen) en rond de klok van 23:00 uur beklommen de mannen van Scrum het bescheiden, maar gezellige podium. En tja, wat er toen gebeurde…

We zouden 2 keer 45 minuten spelen en de eerste set vloog dan ook om. De sfeer was zwaar oké en de reacties erg bemoedigend voor de 2de set. Na de pauze ging het helemaal los en na een dik uur was het voorbij. Het publiek dat nog geen zin had om huiswaarts te keren, ging vanuit de zaal naar de kroeg ervoor en het feestje werd daar nog even doorgevierd. En Skottie zou Skottie niet wezen wanneer hij vóór 04:00 uur thuis zou zijn van zijn stamkroeg. Dat werd dus ook pas tegen 07:30 uur…

Voor de P8 was dit een uiterst geslaagde manier om het officiële seizoen wat betreft live muziek af te sluiten en voor Scrum was het een optreden dat zeker als zeer geslaagd/uiterst gezellig in de boeken zal komen te staan!

P8, vrienden, familie en bekenden: Bedankt voor een geweldige avond en hopelijk tot snel!!

Slainte Mhath!

De afgelopen weken zijn we verschrikkelijk druk geweest met de opnames voor ons nieuw uit te brengen album. Nadat de drum-, bas en gitaarpartijen waren opgenomen was het de beurt aan de zangpartijen. Net als de basis van de band Oscar, Marco en Robin heeft Skottie zijn best gedaan om zijn geluid te laten vereeuwigen op de zilveren geluidsdrager. Bloed, zweet en tranen (nou ja, geen bloed) heeft het gekost, maar door inzet, professionaliteit (yeah right!) maar vooral plezier is zo goed als alle zang in 2(!) dagen op de band geknald. Nog een paar koortjes, wat additionele instrumenten van onze violist Maurits en onze bagpiper Fred en dan kan de hele handel de eindmix en masterfase in. Erg spannend, allemaal!

Komende week heeft Scrum een fotoshoot ingepland, want een cd zonder hoesje met foto’s is natuurlijk geen porem. We zullen proberen om niet teveel van onze lelijke koppen in de hoes te zetten, hahaha!

Zoals gezegd: Nog heel eventjes afwachten en dan zullen jullie vanzelf op de hoogte gebracht worden wanneer ons nieuwe kindjes geboren zal worden!

Vanavond gaan we knallen in het Brabantse Helvoirt, tijdens het Helvoirts weekend aldaar. We hebben er zin in! Hopelijk zien we jullie daar en anders: Tot snel, Slainte Mhath!!

Skottie

Helaas is de show in Tilburg geannuleerd. Zie hier de uitleg van de organisatie: “Wegens de crisis zijn wij, het bestuur van Scotfest, dit jaar niet in staat om Scrum op te laten treden op Scotfest. Naast Scrum hebben wij helaas een groot aantal andere zaken moeten schrappen van ons programma. Het festival gaat in ieder geval door.”

Natuurlijk wensen wij Scotfest veel succes met het voortbestaan.

Pro Libertate
Scrum

Op de heenweg in de auto de eerste botte resultaten van de opnames gehoord… en yes.. dat gaat knallen . Terug naar de show, er waren wat…

…technische uitdagingen omdat Fred en Maurits allebei een ander instrument hadden gekocht. Voor de crew geen probleem. Grappig weerzien voor ons was met Chris, die ons geluid tijdens Castlefest verzorgde. Gezien afgelopen zaterdag, gaat dat ook weer helemaal goed komen in augustus.

Na de soundcheck even lekker bijgepraat onder genot van een biertje en natuurlijk whisky.

Robin sloeg even over, begrijpelijk, want top fit is hij zeker nog niet. En dan was het eindelijk zover, de eerste set. Het is toch altijd spannend om de bühne op te lopen en niet te weten wie er in de zaal staan. Die spanning is na 1 seconde verdwenen als je vele bekende gezichten ziet. Voelt als thuis komen. Gedurende de eerste set zie je dan ineens anderen verschijnen die je niet verwacht, waarvan je weet dat zij ook een eind hebben moeten rijden: Hulde!!

Na de eerste set even een korte break, dat is soms wel eens jammer. Je wilt in één keer door knallen. Maar goed, niet getreurd, de tweede set is altijd iets heftiger, dus kom maar op. Koudum ging lekker! Heerlijk gevoel, zeker als je dan in de kleedkamer komt en je direct kan aanvallen op de frikadellen, friet en broodjes kroket. Ranzig genieten!!

Daarna nog even de zaal in om met wat mensen te praten. Volgens mij zijn alle Scrum plectrums nu op… nieuwe bestellen zeg ik. Eens een ander kleur en ontwerp doen?? Spullen pakken (gelukkig niet zoveel als de crew) en dan back home!

Natuurlijk nog even een keer de studiotapes luisteren. Met een beetje geluk mag ik deze week mijn bassige baslijntjes op de band knallen. Keep you posted/twittered

Grtz
Marco